Wedstrijdverslag heren 1
Bloedblok
13 mrt 2013
Het wordt steeds leuker in de Dissel tijdens wedstrijden van Heren 1. Er werd voor ons gezongen! Door D1, door MB1, MC1, H2, opa’s, oma’s, echtgenotes en dochters, noem ze maar op!
Gelukkig kregen ze een fraaie wedstrijd voorgeschoteld. We speelden tegen Keizer Otto Trivolley uit Baarn. Mooie naam voor een goed team, dat 3e staat en graag 2e wil worden om via PD te promoveren. Wij staan één plekje lager met veel punten minder, maar spelen de laatste weken lekker. Zijn we al toe aan een niveautje hoger?
In de vorige wedstrijd scoorden ze veel met diagonale aanvallen. Hun zwakte was hun middenblok en -aanval en de pass van enkele spelers. Wij waren daar natuurlijk op voorbereid, door onze verdediging en blok op de diagonaal te zetten, door veel te trainen op onze middenaanval en met onze strakke service.
Helaas bleek ons tactisch plan iets achterhaald: de mannen konden ook uitstekend rechtdoor aanvallen… En diagonaal,… En dwars door het blok heen …. We wisten desondanks goed bij te blijven tot 15-16, maar na de bloedneus van Ignaas (blokbotsing met de elleboog van Geoffrey? Wat springt die hoog zeg!), liep Trivolley weg naar een voorsprong van 4 punten. Maar met ‘the return of the Ignaas‘ kwamen ook de punten weer, helaas te weinig: 26-28.
Onze 2e set was gewoon slecht, onverwerkt trauma van de verloren 1e set. Ook de wissel van Johan voor Geoffrey gaf geen sjoege.
De derde en vierde set werden wel weer echte thrillers: Johan nam uitstekend het spelverdelen van Geoffrey over, en Erik en Ignaas knalden de ene na de andere bal erin. Helaas deden de gasten uit Baarn dat ook, en zelfs 2 meer dan wij: 24-26.
In de vierde set ging Erik echt los, met 9 directe scores. Ook Ignaas (5) en Johan (4), die nu op de diagonaal speelde, droegen bij. Maar echt los kwamen we niet van onze tegenstander. Pas toen Yannick op 15-16 een rondje achterin kwam verdedigen voor Youri maakten we een verschil, 19-16. We wisten dit echter niet vast te houden, gaven de tegenstander zelfs setpunten, maar kregen er zelf ook een paar. Het laatste punt werd gescoord door een powerblok van, toch weer, Ignaas en Geoffrey. Dit keer zonder bloed, en met een welverdiende set op zak: 29-27!
Score’s: Erik 18, Ignaas 15, Frido 8, Youri 6, Johan 5.
Fabian en zijn vader
24 feb 2013
Op woensdagmiddag train ik een leuk groepje mini’s van 10-13 jaar. Eén daarvan, Fabian (10), traint op zondagochtenden ook bij VETT en kwam onlangs, met zijn net zo fanatieke vader, Heren 1 aanmoedigen. Ik benoemde hem meteen tot assistent-coach: hij zou noteren welke spelers van ons de meeste punten scoorden.
Dat deed hij geweldig, want we scoorden er meer dan Touché uit Baarn (25-20). Het niveau van de wedstrijd was hoog: we kregen maar weinig punten cadeau (32%) en moesten ze dus vooral zelf scoren. Drie maanden geleden wonnen we slechts een setje van dit team, met 34-32 nota bene. We hadden ons voorbereid op een lange, veelscorende middenman en een zwakke pass en gingen daar een strakke service tegenover zetten gevolgd door een tweemans blok op midden. Ook hebben we veel getraind op blok- en aanvalsverdediging en (blije trainer!) dat bleek ook tijdens de wedstrijd! Fabian vond zijn baan wel zwaar, getuige zijn rode wangen, en was zo druk geweest met zijn analyses, dat hij weinig van die eerste set had gezien. Zijn vader nam het over, en noteerde en passant ook welke aanvallers foutjes maakten. Onze nummer 7, die erg trots was op zijn hoge score’s (17 in 4 sets) viel daarmee genadeloos door de mand: hij subsidieerde de tegenstander met 10 fouten! Ook bleek, dat Ignaas en Frido veel blok-, maar minder aanvallende punten pakten.
Hoe dan ook, we blijken tegenwoordig ook erg goed te zijn in het inlopen van achterstanden: tweede set 14-17 achter, winst met 25-21; derde set 16-21 achter, winst met 28-26, vierde set 14-18 achter, winst met 25-23! 4-0 dus! En een zeer snel vertrokken tegenstander…
Topscore’s: Youri 17, Erik 16, Ignaas 12, Frido 10. En Fabian? Die speelt binnenkort in H1!
Tactiek van toen
3 feb 2013
Met een keurige 0-4 overwinning voor Heren 1, behaald tegen Keistad 6, zetten de mannen een prima reeks voort. Sinds de jaarwisseling zijn 11 van de 15 punten veroverd. Dit was weliswaar tegen de nummers 4, 8 en 10, maar de laatste twee zijn definitief op afstand gezet. De heren staan inmiddels 6e. De thuiswedstrijd tegen Keistad wonnen we eerder ook met 4-0. De tactiek van toen (strak serveren, focus op lange middenman, prikballen) werkte ook nu. Zouden onze tegenstanders dan niet werken aan hun zwakke plekken? Onze objectieve verslaggever gaf aan, dat onze mid- en buitenaanval veelvuldig werd aangespeeld en scoorde, maar dat de diagonaal zich wat verveelde….
Hoe dan ook, komende vrijdag thuis (nou ja, thuis) in de Brink om 19.30 uur, spelen we tegen nr. 7. Ze staan twee punten achter ons, en erger, versloegen ons destijds in Baarn met 3-1. En met die ene set kwamen we goed weg: 34-32…Dat moet deze keer dus beter. Ook zij hebben een lange middenman, die bovendien erg veel scoort (óver het blok!). Daarnaast één met een slechte techniek (“15”) en een forse, matig bewegende speler. Onze tactiek is dus bepaald (maar geheim!), we trainen daar morgen op (op een geheime locatie!).
Een belangrijke les geleerd van een snotneus
5 dec 2012
Bij mijn vorige club was het in mijn team gebruikelijk om vrijwel ieder punt aan te vechten. “In” was “uit” en “uit” was “in”, geen ‘touche’ aangeven, tenzij de scheids er nadrukkelijk om vroeg, herhaaldelijk stonden we gevieren onder zijn stoel te klagen. Eén van ons was af en toe zelfs dreigend agressief. Gezellig.
Dat het ook anders kan, bleek, na weer een heftige vrijdagavond, negen uur later. Ik mocht een thuiswedstrijd coachen van de C-jongens van Switch. De scheids was onervaren en jong, de wedstrijd spannend, de bal dik in, in óns veld wel te verstaan, de coach (ik) juichte overdreven hard “uit” en de scheids gaf ons het punt.
Ik had echter niet gerekend op Yannick, een mannetje van toen 13 jaar. Hij liep met de bal naar de scheids, vertelde haar dat deze toch echt in ons veld terecht was gekomen en het punt dus voor de tegenstander was en rolde de bal onder het net naar hun servicevak. En ik schaamde me rot. Vierenveertig jaar oud en een belangrijke les geleerd van een snotneus. Een paar maanden later, midden in het seizoen, ben ik bij mijn oude team gestopt en weer maanden later bij Switch gaan spelen.
Het zou toch mooi zijn als Switch bekend staat als die club die spontaan touche’s aangeeft, de scheids in hun eigen nadeel corrigeert, en waar je altijd gezellig een spannende wedstrijd komt spelen? Je gaat je dan als tegenstander toch ook schamen, net als ik destijds, als je je onsportief opstelt?
De laatste wedstrijd van Heren 2 (over Heren 1 ga ik het maar niet hebben deze keer …) had deze sfeer al: af en toe complimenten uitwisselen met de tegenstander tijdens de wedstrijd, een beetje plagen, biertje uitwisselen na afloop. Wel 4-0 verloren. Heerlijke pot.
Doordeweekse uitwedstrijden
8 nov 2012
Doordeweekse uitwedstrijden. Ik heb er een hekel aan. Iedereen komt gestrest van zijn werk of van een gegeven jeugdtraining vandaan. Je komt altijd net te laat aan voor een bakkie koffie en een gedegen voorbereiding, of je komt te laat thuis voor een goede nachtrust. En meestal beide. De lichten van die andere sporthal hangen altijd precies boven de bal die je wilt verdedigen, de scheids heeft er ook geen zin in en fluit altijd in je nadeel. En er is Amstelbier. Uitwedstrijden, báh. Ze moesten ze verbieden.
Baarn, woensdagavond 31 oktober 2012. Tegen de nummer laatst. Ik heb er een hekel aan. Aan doordeweekse uitwedstrijden.
We verloren met 3-1.
“Tsjonge, dat is toch best een heel sterk team”
27 okt 2012
Als trainer/coach ben je natuurlijk vrij machteloos. Je kunt die bal er niet zelf inrammen (alsof ik dat ooit heb gekund), opduiken of de juiste speler aanspelen. Sterker nog, het team kan je aanwijzingen gewoon negeren, zoals vorige week tegen Voleem toch een beetje gebeurde.
Maar soms, heel soms, lijkt het als of je toch waarde hebt toegevoegd. Zoals gisteren tegen Keistad 6. Keistad stond zesde (wij 5e), terwijl ze toch tegen 3 teams van de top 4 hadden gespeeld. Er waren lange mannen bij, die hoog over het blok konden slaan, maar motorisch niet zo sterk waren. Hun spel was vrij traag, zodat we altijd een 2mans blok konden zetten. De tactiek was daarom hun pass en dus aanval te ontregelen met moeilijke services en rottige prikballen. Ook wilden we meer snelle ballen op midden spelen. En laten we nou juist op die prikballen en snelle setups getraind hebben!
En het liep geweldig, in een heerlijke derbysfeer, mede dankzij een enthousiast publiek (“Go Switch”, “Hooglanderveen olé olé”). Eén van de tegenstanders verzuchtte nota bene “tsjonge, dat is toch best een heel sterk team”. Uitslag 25-18, 25-14, 25-21, 25-18: we staan weer in de top-3!
Ons sideout-percentage was hoog (69%, 42% bij Keistad). Dat de tegenstand niet verkeerd was bleek uit hun lage foutenlast: slechts 34% van onze punten kregen we cadeau, de rest moesten we zelf ophalen. Onze middens scoorden 40% van onze punten, we scoorden veel met prikballen, en met name op de services van Yannick en Ignaas scoorden we zelfs hele series. Kortom: trainen werkt! Wat zullen we maandag eens gaan trainen?
Onnodig verlies Switch H1 tegen Voleem
22 okt 2012
Waar Switch Heren 1 afgelopen zaterdag op de kruising stond naar een stevige top 3 notering nam het de afslag naar de saaie middenmoot. Voleem bleek te bestaan uit lange mannen met een sterke buitenaanval en een goed blok. Hun passing was daarentegen wat minder. Wij misten Erik, altijd goed voor zo’n 4 punten per set, die dus deze keer door de rest gemaakt moesten worden.
De eerste set ging gelijk op tot 19-21, waarna we de set met 21-25 wonnen. Daar bleef het ook bij, want onze pass kwam onvoldoende dicht bij het net, waardoor de spelverdelers onze middenaanvallers niet durfden aan te spelen. Onze buitenaanvallers stonden daardoor voortdurend tegenover een 2-mansblok, waardoor alleen Youri erin slaagde (veel!) te scoren. Bovendien was de richting van onze aanvallen erg voorspelbaar: ze stonden er gewoon op te wachten. En tot slot wisten we de beide links (erg) handige buitenaanvallers van Voleem niet te stoppen: het blok sloot niet of te laat, op midachter werd te weinig verdedigd en onze service wist hun aanval niet te ontregelen. Ook werd het tactisch plan (prikballen achter het blok of achter de spelverdeler) onvoldoende uitgevoerd.
Dat klinkt dramatisch, desondanks waren de sets erg spannend: 25-20, 31-29 (nadat we ruim voorstonden…) en 25-20. Ook een beetje sneu was de partijdige scheidsrechter, die ons zo’n 5 punten door de neus boorde, met dom concentratieverlies bij ons tot gevolg, wat ons nog eens 5 punten kostte.
Gelukkig draaiden we een goed einde aan de dag, want de saté bij Voleem was prima en gezellig. Dus: aanstaande vrijdag weer lekker thuis spelen, om 21.00 uur tegen Keistad. En daarna aan onze eigen onvolprezen teamschotel(s) van Paul! Wie eet er méé?
Switch Heren 1 overtuigt in 1e wedstrijd tegen Huizen
7 okt 2012
Na een goede voorbereiding mocht Switch H1 vrijdag eindelijk uitvinden welk niveau ze hebben bereikt. We ondergingen deze zomer nogal wat veranderingen: 2 nieuwe spelverdelers (Geoffrey en Johan), Ignaas weer terug op midden naast Frido, 2 ‘nieuwe’ buitenaanvallers (Yannick, Michiel) met oudgediende Erik en een nieuwe diagonaal (Youri) en trainer/coach (Berry). Na 2 aardige toernooien, een extra lange training en een matige bekerwedstrijd speelden we vrijdag tegen PrimaDonna Huizen. Huizen is meestal lastig: veel verbaal geweld en altijd strijdbaar. Het plan was de sterke middenaanvallers uit te schakelen met een 2-mans blok en de buitenaanvallers diagonaal op te vangen. Dat werkte, vooral in de eerste set, uitstekend: 25-16. Veel score’s van Youri en Erik, ook kwamen de set-ups van Geoffrey goed aan.
In de volgende 3 sets startten we steeds slecht met een achterstand van 5. Concentratieproblemen, onrustig spel, iets te ontspannen. Maar steeds wisten we de kaasboeren rond de 15 á 20 punten te achterhalen. Hun middenaanvallers kwamen niet aan aanvallen toe. Ook onze wissels pakten erg goed uit, bijvoorbeeld doordat ze een rondje achterin meedraaiden. Fijn om zulke gedreven bankspelers te hebben! Alle aanvallers scoorden hun punten (Yannick zelfs veel!), ook blokkerend en serverend waren we sterk: 25-19, 25-19 en 25-21.
Onze eerste 4-0 is een feit, en zo vaak lukte ons dat in het verleden niet! Wat nog wel beter kan is zelf tactische keuzes maken: wie valt slecht aan en blokkeren we dus niet? En ook: hoe voorkom ik een serie van niet-scorende aanvallen? En: élke set scherp starten! Ook na afloop was het lang gezellig: met 3 teamschotels en 2 schalen patat bedankten we ons publiek! En hebben we weer weer een reden maandag stevig te trainen!
Ontspanning en resultaat
6 dec 2011
| Datum: | 02-12-2011 |
| Tegenstander: | Unicornus HS2 |
| Uitslag: |   1 – 3 |
| Setstanden | 20-25, 25-18, 21-25, 19-25 |
Spakenburg, Unicornus uit. Altijd lastig. Maar dat laatste viel reuze mee. Vooraf maakten we ons zorgen. Berry sprak ze uit. “Het zijn vervelende jongens, maar belangrijk is dat we ons eigen spel blijven spelen, ons niet af laten leiden door onze tegenstander, die op Bargoense wijze hun frustraties bot wil vieren op de opponent. En dan een scheidsrechter die moeilijk of niet in staat is op neutrale wijze een wedstrijd te leiden.” Berry zei het anders, maar het waren woorden van gelijke strekking. En, al staat Unicornus ergens onderaan, het geeft geen garantie voor een overwinning. In tegenstelling tot vorig jaar moeten wij nu meer strijden, bij elke wedstrijd het onderste uit de kan halen om het hoofd boven water te houden.
Vlak voor de wedstrijd begaf ik me naar een, laat ik het ‘sporthalkantoor’ noemen, om me daar over het wedstrijdformulier te ontfermen. Met een soort van injectiespuit als pen vulde ik wat gegevens in, op korte afstand gadegeslagen door een rustig ogende man, van midden dertig. De pen maakte de nodige humor bij mij los, wat ik bij hem dropte. En dat, terwijl ik aftaste of hij tot één van onze tegenstanders behoorde, of wat anderzijds zijn rol hier was. Hij grapte terug en we konden er beiden smakelijk om lachen. Eenmaal weer in de zaal en mezelf opwarmend, werd me duidelijk dat het de scheidsrechter van onze wedstrijd betrof. Op voorhand, in mijn beleving, geen onsportieve autistische Neanderthaler, geen boeman, al moest dat laatste nog blijken tijdens de wedstrijd.
En zo kom je er achter dat ervaringen uit het verleden geen garantie voor de toekomst bieden; het nu van dat moment. De tegenstander bleek rustig en sportief te zijn en de scheidsrechter leek de goede beslissingen op de juiste momenten te nemen. Zeker geen thuisfluiter of iets wat in die buurt komt.
De eerste set verliep voorspoedig. We speelden geconcentreerd en daar waar Berry aangaf zelf gespannen te zijn, leek dit geen invloed te hebben op het spel. In ieder geval niet genoeg en dat dan in negatieve zin. Verdedigend deden we wat we moesten doen, de passes waren redelijk tot goed en met goed geplaatste ballen wisten we de eerste set in ons voordeel te beslissen. Maar in de tweede set kwamen we slecht uit de startblokken. De passes liepen minder en in no time stonden we op een 7-1 achterstand. Dat verschil hebben we niet meer goed weten te maken, ook niet in het vervolg van de set, ondanks een beter spel naarmate de set vorderde.
Coach Ronald gaf, daar waar nodig, de juiste tactische tips. In set drie en vier begonnen we goed en wisten we dat niveau vast te houden. Net als in onze vorige wedstrijd, tegen Lovoc, was ook nu ons spel solide en was er de nodige beleving. Vanuit ontspanning genereren wij resultaat. Ook nu waren wij gefocust, speelden we geconcentreerd en vielen we de bal aan. En al is de tweede set een smetje op deze overwinning, deze wedstrijd geeft een goed gevoel. Zo ook het niet verwachte sportieve spel van onze opponent en het optreden van deze, in onze ogen, goede scheidsrechter. “Unicornus uit,” het heeft na deze wedstrijd een andere betekenis gekregen.
Verliezen is een optie, winnen ook
17 nov 2011
| Datum: | 11-11-2011 | |
| Tegenstander: | Team Gemini S HS4 | |
| Uitslag: |  4 – 0 |
|
| Setstanden: 25-21, 25-15, 28-26, 25-22 | ||
Verliezen is een optie, winnen ook
Zelfs een verslaggever van volleybalwedstrijden kan wel eens te kampen krijgen met een schrijversblok, zo is mijn ervaring na de afgelopen drie wedstrijden. Zou het daarbij te maken hebben gehad met het verlies dat we geleden hebben? Ik merk bij mezelf dat het me inderdaad minder motiveert dan de voorgaande twee jaren, toen we menig wedstrijd met het nodige gemak naar ons toe wisten te trekken. Verlies brengt hoe dan ook iets teweeg in een team. Voor even lieten we, zowel in het veld als daarbuiten, onze hoofden hangen. En net als menigeen in het ‘echte leven’ ervaart: we kwamen in een draaikolk terecht, of beter nog: in een negatieve spiraal. Kortom, we doorleefden een proces van acceptatie.
Natuurlijk, het is wat gechargeerd gesteld, een ietwat te scherp neergezet, maar het geeft globaal weer waar we zaten; we verkeerden in zwaar weer. Het leverde een gesprek op, een goed gesprek waarbij we het één en ander op tafel hebben gelegd, zonder ons bezig te houden met een eventuele schuldvraag, mocht die er al geweest zijn. En na alles te hebben uitgesproken, afspraken te hebben gemaakt keken we met frisse moed naar de eerstvolgende wedstrijden. “Verliezen is een optie, winnen ook.”
De eerstvolgende wedstrijd speelden we goed. Niet opperbest, niet naar ons kunnen, maar ‘goed’, als we het afzetten tegen de wedstrijden ervoor.
De laatste wedstrijd speelden we goed. En dat dan in een ander licht bezien. We speelden tegen Gemini, een ploeg die gedregadeerd is, een ploeg die gebrand leek op een overwinning. Het viel me op dat we tijdens het inspelen geconcentreerd waren, maar nog belangrijker dan dat, we waren ontspannen. En die ontspanning zorgde voor een goed gevoel. Een gevoel dat we, zowel als groep als individueel, vast wisten te houden gedurende de wedstrijd.
Ondanks het verlies (met 4-0) hielden we een goed gevoel over aan deze wedstrijd. We waren gefocust, Ignaas was onze sterkste aanvaller, die eenmaal op stoom de ene na de andere punt wist te scoren. Youri deed aanvallend goed mee, Berry wist de ballen goed te brengen en een groot deel van onze passes kwamen goed aan. Helaas was deze opponent, op dit moment in de competitie nog te te sterk. Gemini staat tweede en wij kijken met het nodige respect, nu nog, naar boven. Maar, belangrijker dan dat, we vinden het spelletje weer meer dan leuk en we hebben een stijgende lijn te pakken. En ik…ik heb mijn schrijfblok weer gepakt en mijn schrijversblok aan de kant gezet.
