Barts’s blog
Inzicht
14 feb 2013
Auteur: Bart
Afgelopen middag had ik een elektriciën op bezoek. Dat was natuurlijk niet zomaar. In de badkamer heb ik al jaren last van licht dat een eigen leven lijkt te leiden. Dat wil zeggen, bij een eerste ‘switch on’ gaat het licht normaal gesproken aan. Na een tijdje gaat het vanzelf weer uit. Het licht speelt een spelletje met mij, want het blijft maar even aan nadat ik de schakelaar beroerd heb. Voor mij is het lastig, voor mijn vriendin een ware nachtmerrie. Make-up in het donker aanbrengen is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Zo door de tijd heen hebben we verschillende alternatieven bedacht. Maar dat is niet afdoende: soms heb je toch echt twee handen nodig om te doen wat je wilt doen, de plek is niet de juiste, of onze alternatieve lichtbron brengt te weinig licht in de duisternis. Na de nodige frustraties werd het tijd voor een elektriciën.
Presteren zonder blokkeren
13 mrt 2012
Auteur: Bart
De wedstrijd die we tegen VC Allvo, uit Almere, speelden was er niet één om over naar huis te schrijven. (Vandaar dat ik deze hier aanhaal). Vooraf dichtten we onszelf goede kansen toe. We hadden het idee, na de 3-1 nederlaag van de vorige ontmoeting, dat we deze tegenstander aan zouden kunnen, misschien zelfs wel pijn konden doen. Niets bleek minder waar, het collectief functioneerde niet naar behoren en we verloren de wedstrijd kansloos, met 4-0. ‘Kansloos’, misschien wat te scherp aangezet, afgezet tegen het feit dat we de eerste set op een gegeven moment met 19-14 voorstonden om deze uiteindelijk met 23-25 te verliezen.
In de ‘Psychologie’ las ik een interessant artikel over ‘presteren’. Het is geschreven naar aanleiding van het boek ‘Choke’ (blokkeren) van Sian Beilock. In volleyballand kennen we het verschijnsel maar al te goed. De meesten van ons lopen er zo nu en dan wel tegenaan: blokkeren op een belangrijk moment. En dan heb ik het nu niet over het zetten van een blok. We beschikken over de natuurlijke neiging onze prestaties met anderen te willen delen, aan anderen te willen laten zien: een harde smash, juist getimed en goed geplaatst, een sublieme redding of een snoeiharde, onhoudbare service en dat al dan niet in combinatie met een voortreffelijke wedstrijd. Maar juist die drive kan ons doen blokkeren.
Ironisch genoeg, zo lees ik, lopen juist de intelligentste mensen het grootste risico onder stress een examen te verprutsen. Omgekeerd zou dat betekenen dat de grootste prutsers enorm intelligent zijn, althans, dat is dan mijn conclusie. De redenatie van Beilock is, na de nodige onderzoeken van haar, dat intelligente mensen het meest te verliezen hebben. Beilock heeft het over twee gebieden in het brein die invloed hebben op de prestaties: de prefrontale cortex (logisch redeneren) en het werkgeheugen. Door stress bij het leveren van een prestatie ga je je zorgen maken (‘oh jee, als ik de bal maar in sla’, ‘ik ben niet goed in smashen’…) Al dat getob en gepieker zorgt ervoor dat je tijdelijk dommer wordt. Het neemt namelijk een aanzienlijk gedeelte van je werkgeheugen in beslag. Én daarbij lijkt de prefrontale cortex onder spanning tijdelijk te verlammen en minder te communiceren met andere delen van het brein.
Dat werkgeheugen is voor ons volleyballers belangrijk. De meeste handelingen doen we automatisch. Zodra we erbij gaan nadenken verstoren we die routine. Mensen die willen uitblinken of die aan faalangst lijden leggen meer druk op het resultaat, waardoor ze meer gespannen raken.
Ik bedenk me, nu ik dit zo schrijf, dat we vooraf al nadachten over het resultaat. Ook schiet door mijn hoofd hoe ik zelf bij deze nog te spelen wedstrijd binnenkwam; op tijd, maar even later toch met het gevoel te laat te zijn. Het had invloed, in mijn geval invloed op mijn spel op het moment dat ik moest invallen. Het leek erop of we onszelf de taak hadden gegeven deze wedstrijd te winnen, door ballen in te slaan, hard te serveren, weinig tot geen fouten te maken, goed te blokkeren (en dat alles zonder te blokkeren), maar…niets bleek minder waar. De interne spanning bij het collectief leek toe te nemen, naarmate de wedstrijd vorderde.
En natuurlijk heb je het vooraf over het resultaat en is er de wil om te winnen. Je komt er niet enkel voor de teamschotel. De vraag is natuurlijk hoe je optimaal aan een wedstrijd kan beginnen. Het antwoord daarop zal niet simpel zijn. Maar een belangrijk onderdeel zal, naast fysieke getraindheid, het voorkomen van ‘blokkeren’ zijn. Zelf zie ik wel heil in een Zenmeditatie. Het schijnt te helpen. We zouden ons kunnen laten masseren, een lachsessie houden, ons bezatten, een saunabezoekje kunnen doen… Of, misschien moeten we ons meer bewust worden van het feit dat het voor ons een avondje ontspannen is, dat we geen divisie maar tweede klasse spelen en dat dat best leuk mag zijn. Gelukkig hadden we het goede gevoel, de ontspanning, weer terug in de wedstrijd die erna kwam: verloren, maar gepresteerd zonder te blokkeren.
Leed dat blessure heet
20 dec 2011
Auteur: Bart
Hoger dan dit zien we hem zelden komen. Zijn sprong in het luchtledige was er één van betekenis, een haast onuitwisbaar moment wat op onze netvliezen werd gebrand. Vooral het vervolg zorgde voor de kleur, gaf het nodige cachet en voedde ons besef, maar het was niet iets om blij van te worden. Een bekend gezegde, een ietwat vervormd, geeft het goed weer: Des te hoger de sprong, des te harder de val. Berry wilde het beproeven. Berry is iemand van de statistieken, een briljant goochelaar met cijfers, althans in mijn beleving. Hij zal als één van de weinigen in ons team in staat zijn om dit moment, het moment van de val, een statistisch plekje te geven. Een spelverdeler, die, eens in de zoveel jaar zelf het slachtoffer wordt van een blessure. Meer >
De-mo-biel
21 nov 2011
Auteur: Bart
Welke onverlaat heeft mijn mobiel op dit moment in handen? Het is een vraag die me de afgelopen dagen bezig heeft gehouden.
Het grootste gedeelte van je leven ben je niet bezig met dit soort onzinnige beslommeringen. En dat is logisch. Dit soort dingen maak je niet veel mee. Was het een paar jaar geleden mijn TomTom die uit de auto was gestolen, nu was dus mijn mobiel aan de beurt. Al weet ik nu niet zeker of er sprake van diefstal is. Achteraf beschouwd natuurlijk wel, want een eventuele vinder kan ik nu niet het label ‘eerlijk’ meegeven. Het apparaat mag dan de naam ‘smartphone’ met zich meedragen, hij is nog niet zo slim om mij precies te vertellen waar ik hem kan vinden.
Snelwegschutter
3 okt 2011
Sorry teamgenoten, maar ik kom even niet toe aan het schrijven van een verslag van onze laatste wedstrijd. Ik zal je zeggen hoe dat gekomen is.
Ik mis hem, of ik mis ze, of ik mis haar…hoe dan ook, ik mis de berichten over ‘onze’ snelwegschutter. Tussen alle negatieve krantenberichten, viel er eindelijk weer eens iets origineels te ontdekken. Een één of andere malloot die het op onze autoruiten had voorzien. Gek hoe je daar dan tegenaan kan gaan kijken. Want ik mis die berichten, ik mis de sensatie en dus mis ik die schutter.
Face the truth
27 sep 2011
Auteur: Bart
“Vind ik leuk”, het is vermoedelijk één van de meest gebruikte items op Facebook. Maar wat is eigenlijk “leuk”? Het woordenboek zegt er het volgende over: ‘als je iets of iemand plezierig en aangenaam vindt.’ Het is een breed begrip en we bezigen het dagelijks, niet alleen op Facebook, maar ook in real life. Ik kom er verderop nog op terug. Eerst nog even ingaan op Facebook an sich. Facebook is er een tijdje geleden in geslaagd populairder te worden dan Hyves. Populairder wel, maar niet meer Nederlandse leden. Het zal niet lang meer duren eer dat ook veranderd is. Hyves heeft dan ook zijn strategie aangepast: het richt zich niet meer op het aantal leden, maar meer op de inhoud. Hyves koppelt zijn enorme bereik aan de tmg-groep (met oa Telegraaf, Spits), waar het tegenwoordig deel van uitmaakt. Meer >
We hebben er weer zin in!
10 sep 2011
Auteur: Bart
Na het maken van meerdere wedstrijdverslagen is de tijd eindelijk daar. Ik mag een column gaan schrijven. En nu ik het zo opschrijf, bedenk ik me dat het wellicht lijkt of ik er op aangestuurd heb. Niets is minder waar, al moet ik wel toegeven dat ik ‘schrijven’ ambieer en me dus vereerd voel. En nu, in deze eerste column van mijn hand, lijkt me een introductie op z’n plaats, want alleen ‘Bart’ en ‘buitenaanvaller’ zegt menigeen waarschijnlijk niet zoveel. Ik zal het kort houden. Geboren in 1967 in Sneek, een vriendin, twee kinderen en geen hond. Ik ben te vinden op Facebook. Als ik zeg kort, dan bedoel ik dus ook kort.
De vakantie is voorbij, het seizoen is weer begonnen. En ik hoor meerdere mensen om mij heen zeggen: “Ik heb er weer zin in!” Bij zo’n opmerking schieten er vele gedachten door mijn hoofd en zo ook de nodige vragen, die ik normaal gesproken voor me houd. Ik kan ze nu eindelijk kwijt. Waar heb je zin in? Er achter komen dat je te weinig bewogen hebt tijdens de zomerperiode en dus vooral aan het begin van het seizoen een man met een hamer tegen te komen? Ervaren dat je nagenoeg opnieuw moet leren smashen? Voorts concluderend: Wat is er in vredesnaam met mijn timing gebeurd? Hebben ze het net verhoogd? Of, voor een aantal van ons: Heb ik net leren ‘beachen’, moet ik alles weer vergeten: je mag de bal niet dragen, je mag niet lopen tijdens onderhands contact, voorvoeten niet meer in het zand (zugabe, da’s niet zo moeilijk in de zaal) en meer van dat.
