Archive for januari, 2011

De te spelen wedstrijd gaat bij mij, op de bewuste dag leven op het moment dat ik opsta. Dat is één van de eerste momenten dat ik ermee bezig ben, in mijn hoofd. “Eén van de…” omdat je er normaliter bij het evalueren van de laatste wedstrijd en tijdens de training natuurlijk ook al mee bezig bent. Maar daarna ga je terug naar de beslommeringen van de dag, zoals je werk, je kinderen, je sociale contacten, de was en noem maar op. En dan één keer per week moet het gebeuren, moet je er staan, zowel voor jezelf als voor je team. Het zou wat ongezond zijn als je er dan de hele dag mee bezig zou zijn, zo werkt dat niet op dit niveau. Nee, dat niet, maar het spookt zo nu en dan even door je hoofd. Je bereidt je mentaal voor. En naarmate het uur U nadert, neemt die gezonde spanning toe. Dit werkt uiteraard voor een ieder anders, maar zo zit het dus bij mij.

En zoals ik al vaker geconcludeerd heb in eerdere verslagen, het mentale gedeelte is een hele belangrijke factor in deze sport. Zowel als individu en als team wil je presteren, het beste in jezelf en je medespelers naar boven halen en als het even kan een wedstrijd winnen. We hebben een aantal maal meegemaakt hoe het is om in een positieve flow te geraken. Het gevoel waarbij je het idee hebt dat alles goed gaat, je de tijd vergeet en je totale controle hebt over alles wat je doet. Je verliest een gevoel van zelfbewustzijn, kortom je bevindt je in een soort van trance. De beslommeringen van de dag hebben invloed op je geestelijk welbevinden en kunnen je verschillende kanten opslingeren; geestelijk gezien, in deze context. En dan bedoel ik dus in positieve of negatieve zin. Het bereiken van een positieve flow is één van de doelstellingen tijdens een wedstrijd.

Lovoc, de nummer 4 van de ranglijst en onze tegenstander deze avond. Na het verlies tegen Wilhelmina hadden we onze kater eruit getraind en waren we klaar voor een nieuwe uitdaging, de mist was opgetrokken. Vanaf het begin kregen we niet de weerstand waar we op gerekend hadden. Natuurlijk, we moesten op onze qui-vive zijn, ze staan/stonden niet voor niks op de vierde plek. Maar harde smashes bleven uit, services belandden met regelmaat in het net en de verdediging leek bij aanvang een gatenkaas. De eerste punten waren dus voor ons, de positieve flow bleef echter uit. Daar heb je waarschijnlijk dan toch meer tegenstand voor nodig. Met 25-16 haalden we de eerste set binnen. En na een gemakkelijke set is het soms moeilijk de concentratie vast te houden. De tegenstander rook bloed en dacht dit om te kunnen zetten in winstpunten. Maar daar kwamen wij niet voor, we willen immers nog steeds kampioen worden. We pakten de tweede set met 25-21.

De positieve flow lag op de loer, want de eerder geschetste tegenstand was er…voor even. In de derde set wist Berry oa Patrick goed te vinden, wat resulteerde in harde aanvallen vanaf de flanken. De aanvallen door het midden gingen zo nu en dan met zoveel geweld gepaard, dat de heren van Lovoc verbleekten. Onze verdediging was solide, veel beter verzorgd dan tijdens de vorige wedstrijd en de tegenstander ging op de knieën: 25-9. In de vierde set, met een paar wissels aan onze kant, was het aan het begin even zoeken. Maar na een goed getimede timeout hadden we de schouders gerecht en stonden de schoenneuzen weer in één richting. Met 25-14 maakten we het karwei van deze avond af en daarmee onze tegenstander. Mentaal een sterk staaltje.

“Zwak…” Zo oordeelde het denkbeeldige tribunaal, in het leven geroepen om helderheid te verschaffen in het met nevel bedekte optreden van ons team afgelopen vrijdag. Het eerste verlies dit seizoen en die gedachte zou het idee kunnen geven dat er geen vuiltje aan de lucht zou zijn. Niets is minder waar, het fundament ontbrak en vooral dat zet tot denken. Zugabe, we misten twee belangrijke spelers en speelden tegen de nummer 3. En een 3-2 verlies zou normaal gesproken geen reden tot bezorgdheid moeten geven. Aanvallend speelden we redelijk en soms zelfs goed, verdedigend speelden we onder ons niveau en dan niet zo’n beetje ook.

Onze verdediging was dus zwak, de spirit ontbrak, er zat spanning in onze lijven en de concentratie was ver te zoeken. Onze tegenstander wist daar dankbaar gebruik van te maken. Logisch, het zou elke tegenstander een soort van egoboost geven, een extra motivatie, een stimulans en zeker tegen de nummer 1. Achteraf beschouwd was ons spel wellicht beter dan ons gevoel deed vermoeden tijdens en vlak na de wedstrijd. Het beroerde is dat zo’n gevoel blijft hangen en een leidende rol krijgt in de dagen na zo’n wedstrijd.

Een collegaspeler trok het boetekleed aan, wat hij kenbaar maakte tijdens de evaluatie op de training van afgelopen maandag. Persoonlijk vind ik dat bewonderenswaardig; je kwetsbaar opstellen en aangeven dat je anders had gewild en ook anders kan. We analyseerden de wedstrijd en daarmee ons onvermogen om deze naar onze hand te zetten. Ergens tussen de bedrijven door liet iemand zich ontvallen dat we net een ‘vrouwenteam’ zijn, mentaal vertonen we hier en daar nogal ‘s haarscheurtjes. Mentaal zwak? Zal ik het zo stellen hier? Misschien wel, we zijn in ieder geval niet gewend te verliezen.

Het positieve aan dit alles is, dat ik het voortdurend over ‘wij’ en ‘ons’ heb. We gedragen ons én functioneren als team en niet als individuen, al zijn er individueel gezien wel de nodige pluspunten en tekortkomingen. Ergens heb ik wel ‘s gelezen dat je groepsgewijs niet sneller kan dan de traagste schakel. Tekortkomingen kunnen gecompenseerd worden, pluspunten versterkt. En dat hebben we tijdens verschillende wedstrijden al laten zien. Maar soms is dat mentaal niet op te brengen, soms krijgen irritaties de overhand, gaan de kopjes hangen en slaat het minder goede spel van het ene individu over als een virus op de andere spelers.

“Zwak” is niet het goede woord. Het denkbeeldige tribunaal wordt wat mij betreft van haar taak ontheven. Daar waar de ene speler minder speelde, speelde de ander juist goed. Het collectief ontbrak om alles op te vangen wat tijdens deze avond minder goed ging. En dat kan en dat mag. Zolang het bij deze ene wedstrijd blijft is er geen vuiltje aan de lucht.

Tot slot wil ik concluderen dat het een prachtig spelletjes is waar alles in zit. En soms is het zoeken naar de sleutel om alles eruit te halen wat er in zit. Na een goede training lijkt het vertrouwen terug te zijn en kunnen we ons met opgeheven hoofd opmaken voor de volgende wedstrijd.