Archive for februari, 2011

Wat een mooie middag had moeten worden liep uit op een deceptie. Na de wedstrijd gaf ik al vrij snel aan, dat ik weinig zin had in het maken van een wedstrijdverslag. Maar als ik me door dat soort emoties mee zou laten voeren, zou het in mijn ogen een teken van zwakte zijn. Een goed verliezer moet toch in staat zijn om een dag na een wedstrijd de nodige afstand te kunnen nemen.

Journalisten zijn vaak op zoek naar emotie. Het winnen of verliezen van een wedstrijd zal, in welke sport dan ook, emoties met zich mee brengen. Als een aasgier zal een journalist zich dan ook zo snel mogelijk op z’n prooi storten en als het even kan de persoon in kwestie triggeren. Tennissers gooien dikwijls met rackets, schaatsers met hun schaatsen, zonneklep of schoppen ergens tegen aan, voetballers breken benen of slaan een scheidsrechter in elkaar…kortom, sport is emotie. Het zijn dan ‘ietwat’ gechargeerde voorbeelden, het geeft wel aan wat winst of verlies met een mens kan doen. En dat is niet vreemd, want buiten het feit dat er verschillende belangen mee zijn gemoeid, trainen sporters intensief en lang om het nodige te bereiken.

Ook wij hebben, op dit niveau te maken met emoties. Het niveau mag dan anders zijn, we hebben het immers niet over topsport, die emoties kunnen dezelfde zijn. En niet alleen na, maar ook tijdens een wedstrijd kunnen de emoties oplopen. Tegenstander, en in voorkomend geval publiek, kunnen daar een handje bij helpen. Een publiek dat je uit joelt, je uit je concentratie wil halen met akelige opmerkingen is onsportief. Het is iets dat wij als team hekelen en je zal het dan ook niet snel zien bij een club als Switch, gelukkig niet. Onze tegenstander had tijdens deze wedstrijd wel zo’n, zeg maar, zevende speler die zich graag liet horen. Iets waar we ons eigenlijk juist aan op zouden moeten trekken.

 In de eerste set speelden we wisselvallig. Het leek of we moesten wennen aan Forza en de omgeving. We verloren nipt. De tweede set waren we vastbesloten orde op zaken te stellen. Er was sprake van powerplay aan onze kant en we wonnen, met 25-13. Maar in de derde set konden we dit niet doorzetten. Het zijn van die momenten waarop je merkt dat je twee goede spelers mist en de tegenstander de nodige druk weet te zetten. We maakten vooral veel persoonlijke fouten, beurtelings en dat is in zo’n wedstrijd funest. De derde set ging met 25-17 naar Forza, het gaf hen de boost die ze nodig hadden om de wedstrijd in hun voordeel te beslissen. In de vierde set liepen ze uit naar 24-11, gelukkig wisten we terug te komen tot 25-19, maar dat is natuurlijk niet voldoende en dus ook niet compliment-waardig. We kunnen terugkijken op een slechte wedstrijd, iets om snel te vergeten.

En natuurlijk kunnen we op zoek gaan naar oorzaken: het publiek? Nee, daar moeten we ons voor af kunnen sluiten. De scheidsrechter? Nee, deze floot redelijk tot goed, zo was onze conclusie achteraf. Individueel externe omstandigheden? Zou kunnen, maar ook dat hoort bij sport: je tijdens zo’n wedstrijd afsluiten voor vervelende privé-omstandigheden. Bij de één gaat dat gemakkelijker dan bij de ander en daarbij gaat het de ene keer gemakkelijker dan een andere keer, afhankelijk natuurlijk van de gebeurtenis. Het ontbreken van twee goede spelers? Misschien inderdaad een reden, want zodra er iemand minder goed speelt heb je een mogelijkheid te wisselen. Dat kan ten goede aan het team komen. Maar ook hierin vind je niet de oplossing vermoed ik. Kijk maar naar de tweede set, daar speelden we in deze formatie zoals we kunnen spelen, gewoon op ons niveau. Ik miste hier en daar echter wel onze oppep-yel. De kopjes gingen hangen in de derde set en daar begon ons verlies.

Morgen weer trainen, vrijdag moeten we aantreden tegen de nummer 4. Een reden temeer om ons nu alvast op te peppen, laten we weer gaan vlammen!

Met wat weemoed kijk ik terug op de laatste wedstrijd. En eigenlijk heeft dat niks met de wedstrijd of het team te maken, maar meer met mijn aandeel. Je hebt van die momenten dat je wilt vlammen, maar dat je niet over de juiste brandstof beschikt. En het gekke is dan ook dat je het zelf niet in de gaten hebt, teamgenoten echter wel. Dat is zo op de keper beschouwd best wrang. Enig zelfinzicht voortkomend uit een stukje zelfreflectie zou je namelijk de nodige voorsprong kunnen geven. Op die manier zou een speler (en in dit geval houd ik het voor het gemak dus maar bij mezelf) misschien in staat zijn te anticiperen, teneinde de juiste modus te vinden. Maar, zoals zo vaak in het leven, bedenk ik me nu, kan het twee kanten op gaan. En dat zie ik dan ook vaak om me heen gebeuren. Ofwel je bent in staat jezelf op scherp te zetten, een waakvlam op z’n minst wat te verhogen, of je verliest het te voeren gevecht met jezelf, wat in het ergste geval de vlam doet doven.

Vóór deze wedstrijd tegen Prima Donna had ik er zin in, we speelden thuis en ik wilde vlammen. Bij het inspelen ging het al niet echt lekker, al had ik dat zelf nog niet zo in de gaten. Maar bij de eerste passes die ik mocht geven zag ik, als in een vertraagd weergegeven film, de ballen vlak voor mij neerkomen. Als aan de grond genageld stond ik bewegingloos naar het punt voor mij te kijken waar de bal neerkwam. En dat is een vreemd gevoel, want natuurlijk wil je gaan voor de bal. In meerdere situaties kan je je buurman (die zich aan welke kant dan ook van je bevindt) nog wel de schuld geven, maar bij deze ballen niet. Ze waren duidelijk voor mij. En dat is het begin van een negatieve cirkel waar ik vanaf dat moment in ging dwalen. Uit de passing gehaald, natuurlijk, een logische beslissing van de aanvoerder, maar het voedt het vertrouwen niet. Excuses te over, maar ook dat helpt niet tijdens het spelen van zo’n wedstrijd. Na anderhalve set mocht ik naar de kant, soms is dat een bevrijding, maar het voelt nooit lekker. En dat paradoxale gevoel kennen meerderen van ons wel. Genoeg over mij…

De wedstrijd. Het is niet zo dat we dankzij mij slecht speelden, of uit ons evenwicht raakten. En daar zit dan toch wel de kracht van het team, elkaar opvangen als het bij iemand even wat minder gaat. We speelden tegen Prima Donna Kaas Huizen, een middenmoter. We hebben eerder tegen ze gespeeld en wisten dus ongeveer wat we konden verwachten. We kregen de nodige tegenstand en dat maakte de sfeer zo nu en dan wat grillig. De eerste set pakten we met 25-22, de tweede wonnen we met 25-23. Daar waar de passes in het begin niet al te goed lagen, wist Berry gelukkig de nodige correcties aan te brengen, zodat we konden aanvallen. Vooral Ignaas stond ze lekker te raken, binnen de 3 meter, daar lag de uitdaging…zo leek het. Als buitenaanvaller deed Erik waar hij voor ingehuurd is, hard rammen over de diagonaal of langs de zijlijn. Patrick werd tijdens zijn invalbeurt regelmatig in stelling gebracht op de 3 meter. Een genot om te zien hoe hij de tegenstander in verlegenheid brengt met loeiharde slagen van zo’n afstand. En dat gold ook voor de sprongservices; moeilijk te pareren voor de ‘Kazen’. Ronald deed ook waar hij goed in is, zowel in verdedigend als in aanvallend opzicht. En ik vraag me, terwijl ik dit schrijf, af of er een naam is voor de cirkelvormige achterwaartse smash waar hij menig tegenstander mee in verlegenheid weet te brengen. Helaas was de derde set met 22-25 voor de Kazen, die vooral verdedigend ‘Prima’ speelden en aanvallend de nodige variatie in hun spel brachten. Goede passes (oa op hard geslagen ballen van Patrick), prikballen (vooral in het midden) en goed getimede smashes gaven deze tegenstander de nodige kracht. De vierde set waren we weer bij de les en beslisten we in ons voordeel met afgetekende cijfers: 25-16. Met frisse moed en een waakvlam op scherp begeven wij ons naar de volgende wedstrijd.

Normaal gesproken schenk ik weinig aandacht aan de naam waaronder de tegenstander strijdt. Het enige waar ik op let als ik de naam voor een wedstrijd zie, is de status van deze opponent. Waar staan ze? Wat hebben we de vorige keer, mits daar al sprake van is, tegen ze gedaan?

We speelden ditmaal tegen de nummer-laatst. Daar we ons nog steeds in de bovenste regionen bevinden, hadden we vooraf het idee dat dit een peulenschil zou worden. Met natuurlijk de wetenschap dat je de tegenstander nooit moet onderschatten en de winst pas binnen is na het laatste fluitsignaal. Ons laatste treffen resulteerde in een afgetekende 4-0 overwinning. Ook dat geeft de Switchburger de nodige moed.

“Keizer Otto”, daar mochten we voor een tweede maal tegen aantreden. Even een lesje geschiedenis: “Otto de Grote, tot keizer gekroond op 2 februari 962 van wat later het Heilige Roomse Rijk zou worden genoemd.” (Bron: Wikipedia). Het Romeinse keizerrijk dat werd overgedragen van het ene volk op het andere werd ‘translatio imperii’ genoemd (letterlijk: overdracht van de macht). Het is ontwikkeld om het imperium christianum te verwezenlijken: Eén God, één kerk, één keizer. Zowel een Karel de Grote als zijn latere opvolger Otto I de Grote kregen dit dus, in hun optiek, voor elkaar. Vanwaar nu deze opsomming en waar begint het vergelijk?

Het vergelijk begint niet bij de tegenstander, ik wil het accent (as usual) bij ons team leggen. In eerdere wedstrijdverslagen die ik geschreven heb zijn verschillende, laat ik zeggen, superlatieven de revue gepasseerd. Zo schreef ik over: een pak slaag geven, titanenstrijd, knock-down, matadoren, positieve flow, enz. Keizerwaardig, zo zou je kunnen concluderen. En navenant aan dat idee namen wij geruime tijd de eerste plek in. Het translatio imperii kwam na ons verlies tegen Wilhelmina. Het geringe verschil met de op dat moment nummer twee schudde ons wakker na dat debacle. De wedstrijd erop waren we alert en speelden we goed. Maar nu, een wedstrijd later was dat gevoel er niet meer.

Op een één of andere duistere wijze ontbrak de focus, waren we minder geconcentreerd en we hadden er meer van verwacht. Ik denk dat dit laatste het gevoel van ‘niet goed genoeg spelen’ versterkt heeft. Echter, we speelden niet slecht, we hebben gewonnen met 4-0 en we zijn geen moment in gevaar geweest. Misschien zijn we te kritisch? Vooraf wilde Berry ons op scherp zetten door een opdracht mee te geven: “Op het moment dat we ruim voor staan geef ik meer 3 meter ballen en zullen de set-ups sneller aankomen.” Die momenten zijn er helaas niet geweest.

Keizer Otto (het heeft ineens een andere lading merk ik) bood de nodige weerstand. En gelet op hun eerdere setstanden zijn ze daar best goed in, maar niet stabiel genoeg en toch ook niet sterk genoeg. Misschien hadden wij inderdaad een mindere focus, maar we speelden solide en hebben weer een wedstrijd gewonnen.

Tot slot: Hadden wij niet ooit een koningin die Wilhelmina heette? Wie heeft de naam Switch eigenlijk bedacht? Zomaar wat overdenkingen…