Archive for maart, 2011

Zaterdagmiddag 16.30 uur, Eemnes. “Wat een rottijd,” zo hoor ik een collega-volleyballer zeggen. Ik beaam het. Even later een andere collega: “Oh, dit is die hal met die rotlichten,” doelend op de lichten die boven het net als verblindende factor een niet al te positieve rol kunnen spelen. Voor de wedstrijd heb ik het met Berry over het psychologische effect dat mee kan spelen voor en tijdens een wedstrijd. ‘Ontspanning, plezier maken, scherpte, lef hebben, ervoor willen gaan, doorzetten, focus, concentratie’, allemaal begrippen die we met regelmaat terug horen komen. Zowel van Berry als van Ronald, beiden in dit geval met een voor hun bekende rol: aanvoerder en coach, maar ook van ons als spelers. De wil is er, natuurlijk is die er, altijd wel, maar dat betekent niet dat je dat mentale aspect als vanzelf een leidende rol kan laten krijgen. En dat geldt ook voor de andere hierboven geschetste factoren.

Als ik kijk naar de wedstrijden die we gespeeld hebben en dat ga analyseren, durf ik te beweren dat we, consequent aantredend in een volledige formatie, kampioen zouden zijn geworden. Dat is natuurlijk onmogelijk, dat weet een ieder, je hebt namelijk tijdens een seizoen altijd te kampen met blessureleed, absentie door vakanties en andere ‘bezigheden buitensvolleybal hebbende’, helaas. Hiermee wil ik nu niet beweren dat onze kansen voor het kampioenschap verkeken zijn. Maar met 6 punten achterstand op Vif, het team dat de eerste plek inneemt, wordt het, met nog 5 wedstrijden te gaan wel moeilijk. Met onze volledige formatie beschikken we in de breedte over voldoende kracht en vermogen, zowel in verdedigend als aanvallend opzicht. En met de nodige wissels zijn we daarbij in staat onze mentale veerkracht te vergroten, cq te versterken. En dat, zo is gebleken, wordt lastiger als je met minder mensen bent. Uiteraard speelt uithoudingsvermogen (zowel lichamelijk als mentaal) daarbij ook een belangrijke rol.

Hoe dit te coachen? Ik doel hiermee op de eerder genoemde begrippen. Want, in de wetenschap dat dat bijdraagt aan een goed functionerend team (al dan niet compleet), wil je dat toch optimaal uitbuiten en benutten. Zowel ieder individu in het team, als het collectief heeft naar mijn idee elke keer weer een andere ofwel eigen aanpak nodig. Een mooie uitdaging voor zowel de trainer als de coach. En dan de vraag of het haalbaar is? Dat hangt waarschijnlijk ook weer samen met de doelen die je voor ogen hebt. In mijn bescheiden rol als speler en verslaggever kan ik me er gemakkelijk afmaken door te stellen dat hier niet mijn expertise ligt. Ik hobby maar wat aan, maar merk wel dat het mijn interesse heeft gewekt. En dan doel ik vooral op dat mentale aspect, de psychologie achter de sporter. Je leest het terug in nagenoeg alle verslagen die ik er tot nu toe aan gewijd heb.

Een rottijd en irritante tl-verlichting. Het zijn de kleine dingen die het zo nu en dan doen, die af en toe invloed kunnen hebben op het spel. Zoals ook tijdens de wedstrijd: een blik, een scheldkanonnade, een partijdige scheidsrechter, een paar misslagen, irritant publiek of juist het tegenovergestelde, invloed kunnen hebben op je spel. Of alles wat daaraan vooraf is gegaan; in je privéleven, op de weg er naar toe, of gewoon in je hoofd. Dat is nogal wat om rekening mee te houden…

Eemnes, de wedstrijd van 12 maart jl tegen Voleem. Een ploeg die een 11de plek inneemt, dus nummer voorlaatst. De ervaring heeft ons geleerd dat het niet al te veel uit hoeft te maken op welke plek een tegenstander staat. De ware kracht zul je in jezelf moeten vinden. En volgens mij gaat dat wel vaker op! Zie je in sport werkelijk een stukje van het ware karakter van de mens, zo vraag ik me nu af. Ik denk het wel, maar ga er nu niet over uitweiden, al is het alleen al omdat ik nagenoeg nog niks over onze wedstrijd heb geschreven.

De eerste set verliep voorspoedig. Een uitslag van 18-25 bevestigt dat. We speelden solide, maakten weinig fouten en waren dus gefocust. Maar het kon beter. En dat lieten we dan meteen maar even in de tweede set zien. De schrijver van dit verhaal had een paar sublieme acties en speelde dan ook op de toppen van zijn kunnen. De tegenstander smasht, een redding, de tegenstander smasht weer, een blok met één hand, de bal komt terug en in een flitsende actie nogmaals een blok met één hand doet de bal stilvallen, evenals de tegenstander. Het geeft een goed gevoel, het is een teken van ‘lef hebben’. En dan daarbij de prachtige acties van Frido en Geoffrey in het midden, goede reddingen van Erik (en later van Ronald) en het harde smashwerk van Patrick, Voleem verdween naar de achtergrond, 10-25 werd het in de tweede set. In de derde set waren we niet in staat dat niveau te handhaven, er kwamen meer ballen terug en Voleem leek wat te groeien: 18-25. In de laatste set twee wissels, een andere opstelling en Berry die iets te enthousiast de ballen voorbij de antenne gooide. Misschien onder invloed van minder goede passes? En waar Ignaas in de eerdere sets nog wist te schitteren op het midden, aan de buitenkant leek hij niet in z’n spel te komen. Gelukkig was het voldoende voor een 23-25 overwinning in de laatste set. We waren ontspannen en scherp, we hadden lef, we gingen ervoor, gefocust en geconcentreerd met het nodige doorzettingsvermogen. We gaan dan ook met een goed gevoel naar de volgende wedstrijd.