Archive for april, 2011

Het grauw van even daarvoor, dat de contouren in zijn gezicht zichtbaar maakte, had plaats gemaakt voor een paarsrode kleur, die als vanzelf het gezicht op wist te blazen. En hoe hij het ook probeerde, hij was niet in staat zijn boosheid te verbergen. Misschien probeerde hij het niet eens, wie zal het zeggen. Als buitenstaander probeer je het nog in zijn voordeel uit te leggen. Hoog, vanuit zijn ivoren torentje bleek hij in staat, het spel op een verkeerd moment stil te leggen om even daarna met zijn onevenwichtige gebulder de spelers het zwijgen te doen opleggen. Het is maar goed dat deze man geen land regeert. En hoe zal hij thuis zijn? We hebben, meteen na de wedstrijd medelijden met zijn vrouw, mocht hij die hebben. Aan de andere kant, ze zal er wellicht juist blij mee zijn dat hij wedstrijden mag fluiten…

We kiezen voor het spel, de sport en nemen de regels voor lief. we conformeren ons eraan in de wetenschap dat degene die controle uitoefent op die gestelde regels in staat is het spelverloop op een juiste wijze te beïnvloeden en voor een gedeelte te bepalen. Het feit dat je dus kiest voor een sport houdt in dat je impliciet kiest voor de regels, ex equo de scheidsrechter. Echter, keuzes van scheidsrechters zijn natuurlijk te betwisten, het zijn mensen. Mensen met emoties, net als wij, de spelers.

De rol van de scheidsrechter. Hij kijkt, hij oordeelt, beoordeelt en veroordeelt. Hij is de baas, de baas van de momenten. En over het algemeen doet hij zijn best een objectief oordeel te vellen. Dat is zijn taak en daar gaat normaliter zijn kracht vanuit. Niet iedereen is voor zo’n taak in de wieg gelegd en al ben je dat wel, dan nog kunnen emoties ongewild en onbedoeld een rol gaan spelen. Je krijgt het soms behoorlijk voor je kiezen en dat terwijl je zo je best doet en naar eer en geweten fluit. Helaas gaat dat niet voor alle scheidsrechters op, maar wel voor het gros, daar mogen we tenminste vanuit gaan.
En als je dan in zwaar weer terechtkomt, tja daar moet je mee om kunnen gaan, of “daar moet je tegen kunnen” zoals een collegavolleyballer de scheids van afgelopen wedstrijd nog na riep. En dat is ook zo, natuurlijk is dat zo. Hij zit daar als scheidsrechter, toch niet als mens! Dat is een keuze geweest, geen medelijden mee.

En de andere kant is, dat wij hebben gekozen voor dit spel, deze regels en dus ook de subjectieve beoordeling vd scheidsrechter (overigens een thuisfluiter, maar dat terzijde). Met gemengde gevoelens kijk ik terug op deze wedstrijd. Een 3-2 verlies. Een hele sterke eerste en vierde set. Een geëmotioneerde scheidsrechter, die de laatste bal binnen floot, terwijl deze bijna de muur raakte. Een wisselvallig spel van onze kant. En een tegenstander die ons uit balans wist te brengen. Kortom, een wedstrijd om snel te vergeten en een scheidsrechter om…ach dat was al wel duidelijk.