Archive for september, 2011

Datum:	23-09-2011
Tegenstander:	vv Nederhorst HS2
Uitslag:	3 – 2

Een nieuw seizoen, dus…nieuwe verwachtingen, wensen, dromen, doelen. En dat in een nieuwe formatie. We hebben geen ‘boem boem’ Patrick meer en dus hebben we, logischerwijs, in het team te maken met verschuivingen. Onze headhunter Berry kwam al eerder met een paar jeugdige spelers op de proppen en uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een plek bij Heren I voor drie van deze spelers. We heten Johan, Yannick en Youri dan ook van harte welkom. Zeiden we vorig jaar aan het eind van het seizoen nog dat we dit jaar kampioen willen worden, nu aan het begin hebben we dat doel al vrij vlot bijgesteld. De jeugdige spelers zullen zo nu en dan een kans krijgen om zich te laten zien, zich eventueel te bewijzen, maar bovenal om te groeien. Met als doel het kampioenschap in ieder geval een volgend seizoen in de wacht te slepen.
Het loslaten van de verwachtingen waarmee we onze zomervakantie zijn ingegaan is uiteraard niet gemakkelijk. Het liefst sta je aan het eind van een volgend seizoen op een podium en nog liever op het hoogste schavot, met een beker in de ene hand, een bos bloemen in de andere en een gouden medaille om de nek, terwijl de champagne rijkelijk vloeit en het publiek juicht. Maar, onze tranen weg snikkend na ‘second best’ te zijn geworden, we moeten natuurlijk niet de realiteit uit het oog verliezen. Relativerend: terugkijken heeft geen zin, we richten ons op wat gaat komen. En met niet al te hoge verwachtingen kan het alleen maar meevallen. Laten we van het positieve uitgaan. We hopen een goede middenmoter te worden. ‘Hoop’ is in mijn beleving een redelijk uitgehold begrip, dus, om het wat concreter te maken en wat extra kracht bij te zetten: we worden minimaal vierde.

En, wie schetst mijn verbazing, een nadere kijk op de stand leert mij dat we momenteel een vierde plek bezetten, na onze eerste wedstrijd. Deze wedstrijd kenmerkte zich door hoogte- en dieptepunten. We speelden een sterke eerste set: Verdedigend stonden we goed, aanvallend wisten we het nodige geweld te genereren. We wonnen met 25-15 en dat gaf moed voor een goed vervolg.
De tweede set liet echter het tegenovergestelde zien. Daar waar de moed z’n heil zocht in de zool van onze schoenen, profiteerde onze opponent. En de scheidsrechter, je hoopt ergens toch op een thuisfluiter, deed zo nu en dan goede zaken voor onze tegenstander. Gelukkig bracht hij dit later weer in evenwicht en zoals vaker gezegd: door een scheidsrechter win of verlies je geen wedstrijd.

In de derde set wisten we ons nog niet te herpakken. Een 2-1 achterstand, er moest wat gebeuren. Maar wat? Coach – speler Ronald had, zo bleek, niet de wijsheid in pacht. Of toch wel? Met woorden als ‘lef hebben’, ‘kom op’, ‘meer druk zetten’, ‘beter passen’ enz. ben je er nog niet. Het wisselen bood in de tweede en derde set ook geen soelaas. Maar natuurlijk, als coach probeer je wat, probeer je een wedstrijd zo goed mogelijk te analyseren en in te spelen op hetgeen je ziet, gebruikmakend van je ervaring en inzicht. Ook Ronald treft geen blaam. Het omzetten van een schakelaar in je hoofd (teamsgewijs) op het moment dat de tegenstander groeit, ontspannen blijven spelen, concentratie vasthouden, dat kan het verschil maken. En wat later in de wedstrijd wisten we dat voor elkaar te krijgen. We vochten ons terug in de wedstrijd en wisten deze uiteindelijk met een 3-2 overwinning naar ons toe te halen. De kop is eraf.